Te dni są małym miasteczkiem zdarzeń.

Znam świat na pamięć,

na pamięć znam każdą gwiazdę i ból wieków,

rzeczywistość granitową co dzień.

Nie żyję w mieście i krajach globów,

żyję w ogrodzie

przekwitłych uczuć zwierzęcych i pragnień.



Ja: rozstrzelany po tysiąckroć żołnierz stuleci,

z sercem na bagnet brata nakłutym,

nie czekam. Za wzgórzami czasu nabrzmiewa nowy atak.

Odważnie nie wiem końca i początku świata. Kiedy mnie jak boga - przez 

tysiąclecia nie znanego - wyklęto,

znam drogę krzyżowej mądrości - obojętność.



czerwiec 1940


Pościnano drzewa światowidom,

ścięto głowy buntom dziecięcym,

bo nie przyjdą anioły z ptasich puchów, nie przyjdą.

Oto nóż szafotów do chleba. Cóż więcej?



Zatroskane madonny mdleją;

jakbyś podniósł ziemi upiorną powiekę,

więc żal mi, żal, bo świat to żal

za utraconym człowiekiem.