Matce



Pan Bóg uśmiechnął się i wtedy powstała ziemia,

podobna do  jabłka złotego i do zwierciadła przemian.

Po niej powoli się sączą zwierząt dojrzałe krople

wstępując z wód w powietrza - drgające srebrem - stopnie.

A śpiew najcichcszego z ptaków zamienia się w miękki obłok

i wtedy powstają chmury do ziemi i gwiazd podobne.

Więc knieje do mórz podchodzą i kładą włosy na wodę

i wtedy fale się barwią na kolor dojrzałej jagody.

Światło przenika do ziemi, a ziemia blask przygarnia;

bory wrastają w powietrze, powietrze od lasów - czarne.

Zwierzęta wnikają w korę, a kora porasta życie

i niewidzialne, w przestrzeni, wiruje ziemi odbicie.

Wtedy są wszystkie kolory, każdy od innych różny,

które są wszystkie te same pod szklaną kopułą próżni.

I zafrasował się Bóg, że sam swych dzieł nie ogarnie,

więc cisza złożyła się w fałdy, a światło stało się czarne

i ciężkich kowadeł gór rosły łodygi ogniste,

a gromy z wysiłku kuły zmarszczone w groźnym namyśle,

aż się wykrzesał z kuźni pod niebo od huku białe

z chmur i ziemi ulany - człowiek ciemny i mały.

Teraz uśmiechnął się Bóg i we śnie znużony oniemiał,

i do dziś błądzi wśród grozy człowiek ciemny jak ziemia. 



14 XI 1941 r.


Oto jak pomnik własnego miłowania

u sinych wód milczeniem stoję,

a dołem płyną trumny i posłania,

a górą czas i wielkie boje.



O źli, źli ludzie, jakie to wam było

ciało złowrogie, tępe takie złe,

o, jaka była ta kłamana miłość,

której nie starczy i na jedną łzę.



O źli, nieszczęśni czy w Bogu zapomniani,

tłumem wylegli nad przepaści brzeg,

nie dostający ciemnymi głowami,

nie uskrzydleni rytmem ciemnych serc.



Mroczne, mroczne wąwozy. To mi przed oczami

cień duchów jakichś mignie, to strzaskany krzyż,

to drogi stratowane trwogą i kołami,

nad grobowiskiem ziemi - nieba drżący liść.



Nie ma, nie ma powrotu, sine wody moje,

do zatopionych dziejów, które w was odbite.

Ja jestem posąg wasz i nad milczeniem stoję

skamieniałym - pragnieniem i żywym - granitem.



Nie ma, nie ma ucieczki. Na rozdartej ziemi

ten milion serc kalekich z mojej piersi krwawi.

Byli żywi, odeszli z słowami prostemi,

tych Bóg milczeniem zbawił.



Ale nam ziemia gorzka, twarda, nieudała.

Widzę was krew węszących, palących kościoły,

zdzierających z umarłych strzęp żałosny ciała,

zła trwogą i chciwością złączonych na poły.



Czuję stopy węszące ostatnie przymierze

i ciemność, która chlusta na to martwe złoto.

I jestem posąg czasu śmieszny - który wierzę,

choć nie ma znów powrotu, znów nie ma powrotu.